‘n Erfenis van Sout

Hier, nou. Dis net hierdie oomblik. Die laaste, warm asem van die son wat oor die see se rug streel en alles in goud en genade doop. Ek trek jou nader, my seun. Ek voel jou warmte hier langs my, ‘n lewende, asemhalende hoop teen die verganklikheid wat in die soutwind fluister.

Jy glimlag, en dis ‘n glimlag wat nog niks weet van die getye wat ‘n man se lewe kan omkeer nie. Dis skoon. Heel. En vir ‘n oomblik wens ek, ek kon die wêreld vir jou so hou, soos ‘n perfekte skulpie in my palm, om dit in my geheue in te brand.

My baard, vol jare en wind en te veel gedagtes, kielie my eie bors. Op my kop, die pet. ’n Bok. Meer as net ’n stukkie lap; dis ’n merk van waar ons vandaan kom, van hierdie harde, onmoontlike, wonderbaarlike land. ’n Stukkie erfenis, miskien, wat ek op my hoof dra soos ’n vraag of ’n gebed. ‘n Geskiedenis van sweet en bloed en onverstaanbare liefde vir hierdie plek wat ons tuiste noem. ‘n Stukkie van myself wat ek aan jou wil gee, al is dit net ‘n skaduwee van ‘n herinnering.

Agter ons praat die see sy ewige taal, die gesuis en gedonder van branders wat breek en terugval, breek en terugval. Dieselfde see wat my pa geken het, en sy pa voor hom. Hy spoel alles weg en onthou alles. En ek probeer hierdie oomblik steel — hierdie lig op jou hare, die sout op ons lippe, die eindelose horison — om dit te bêre. Om te onthou, lank nadat die son finaal onder die water se kombers ingeglip het, dat ons hier was. Saam. Net ons twee en die groot, stil getuie van die see.

Eersterivierstrand, Oos Kaap, Dinsdag 21 Januarie, 2025.